^{در انجمن دهر دوا می طلبیم}

^{جایی که همه جور هوی می طلبیم}

^{پیغامبر غیض و غضب در دل ماست}

^{غربتکده ی تهی ز حق منزل ماست}

^{ویلان همه و ویل نبینیم به پیش}

^{بیراه به رهیم -رهی بسته به خویش-}

^{هیچ چیز خاصی نیست}

^{دیگر اما حواسی نیست}

^{احساسی نیست}

^{داسی هست اما}

^{که کاشته های دگران را درو کنیم}

^{دیواری نیست}

^{باری نیست}

^{و باوری}

^{تا حرمت ها را احرام بندیم}

^{سیب هدیه دهیم}

^{و خلوت دلی اگر باشد ، جارو کنیم}

^{دل گرفته و تنها ، تنور تن آتش}

^{خسته از همه دنیا ، لباس من آتش}

^{سیر کی شود از من که سیرم از دنیا}

^{هدیه می دهدم به هر انجمن آتش}

^{کس نمی شنود بوی سوز سینه ام}

^{باد می وزد اینجا ز هر دهن آتش}

^.

^.

^.

_{در این فراموشی ِ شوم}

_{موش می دود به همین اقل}

_{- خلوت و سکوت ،}

_{سکونت اجباری -}

_{سال ها از پی فضایل دویدیم}

_امروز

_{به فضله های موش رسیدیم}

_{این است دنیا}

_{دوست من}

_!!!

_{خانه ای ساخته ام}

_رؤیایی

_{پی و ستون از عشق}

_{دیوارهایش همه از مهر}

_{سقف آن تدبیر}

_{خانه ی من پرواز می داند}

_{بی تعلق به مکان}

_{بی تعلق به زمان}

_{نیست به هیچ جایی زنجیر}

_{بال پروازش چشمهایم}

_{گاه بیابان}

_{گاه بر قلّه ی کوه}

_{گاه دشت پر از گل}

_{آسمان است گاهی}

_{هر کجا دانه ی پاکی هست}

_{منزلگاهم}

_{هر کجا هست}

_{دلی هست}

_آنجایم

_{وقت کوچ است انگار}

_{دانه ی پاکی که برمی چیدم}

_{به نگاه پلیدی آلوده ست چندی}

_{باز باید بروم}

_{منزل من هر کجا هست}

_{خدا هست}

^{من از خاک میگویم}

^{من از باران}

^{من از خود میگویم}

^{و از تو}

^{از این رنجی که بر دوش دلم دارم}

^{بی تو}

^...

^{پایان سکوت}

^{سکونت در انحنای باد است}

^پایاب

^{یافتن فرداست از درون امروز}

^{رو بر متاب از ره}

^{رهایی چنین است}

^{دلتنگی هایم را}

^{طوفانی سهمگین بر سینه می کوبد}

^{رؤیاهایم}

^{بادبان برافراشته}

^{بر تلاطم موج های پست و سرکش به بازی گرفته می شود}

^{زورق خیالم سینه ای امن می طلبد}

^{ساحلی آرام و مهربان}

^{تا پارو وا نهم}

^{و دمی به خلوت آسایشی در آیم}

^{آغوش تو امن ترین نقطه ی زمین است}

_{من به تو اعتماد می کنم ،}

_{همانطور که به چشم هایم ؛}

_{دیگر به چشم هایم اعتماد ندارم.}

_{اما لحظه ها ،}

_{روزها و شب ها}

_{و فصول از پی هم در گذر اند}

_{و سال از پی سال}

_؛

_{من از پی خودم می آیم ...}

_{خدا بسیار نزدیک است}

_{و من از خود}

_{بسیار دور}

_!

^{"دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند"}

^{دستم به دلم كمك نمي كند تا بنويسد}

^{نمی دانم  ؛}

^{شاید دلم است که به دستم نمی رود}

^{به غار درون پناه برده ام ؛}

^{خسته از خود}

^{و دنيايي كه در آنم}

^{گاهي به نگاهي براي اين خسته در خود آبي بياور ...}

^{نه از زمینم که چنینم}

^{نه از زمانم که چنانم}

^{خسته از این کارزار}

^{اِستاده به کار جهانم}

^{جمعه ها}

^{جمع جواب جهتی است}

^{پر ز جراحت}

^{جور به جور}

^{شرح نتوان}

^{در چنبره ی لحظه های نو بر خاکستر لحظه های گذشته}

^{هنوز گرمای خاطره ای}

^{تن ِ احساس را نوازش میکند}

^{اگر چه مدرسه ی شلوغ روزگار}

^{نگاهمان را میهمان ناکجا آباد کرد}

^{در پس کوچه های آشنا}

^{در پس ِ پستوهای پوسیده ی شهر خاطره ها}

^{تو را به یاد می آورم}

^{لحظه های با تو بودن را}

^{در گریز از نگاه های ناگزیر}

^{گزاره های مردمی عجیب}

^{هرچند نجیب}

^{چون گرزی گران}

^{می گردید و می گردید}

^{تا می نوردید}

^{دردی بر تمام درمان مان}

^{- عشق مان -}

^{ما اما آفریده شده بودیم}

^{برای رفتن}

^{برای اینجایی که اکنونیم}

^{و آنجایی که فرداییم}

^{بهار در پيش است ، باور كن}

^{نگاه بر سلسله ي خاور كن}

^{چو آفتاب تموز بر تابد}

^{نظر بر اين حكمت داور كن}

^{در این فسرده ی مغموم و دلگیر}

^{- غروب زمستانی -}

^{به غارت آسمانم آمده است}

^{با سبدی پر از میوه ی ممنوعه}

^؛

^{از زمین هم می خواهی برانی ام}

^{ای فرو فتاده از نگاه آسمان؟}

^{دانی چرا همیشه ، ناگهان چه زود دیر می شود ؟}

^{آخر نگه درون کوچه ی امروز گیر می شود}

^{تا بند کفش بسته ، کوله را به پشت خود بیفکنیم}

^{امروز رفته ، روزهای پیش رو اسیر می شود}

^{خوشبختي را}

^{با يك نگاه ميتوان هديه كرد}

^{با يك لبخند}

^{و گرفتن دستي انگار}

^{در خم كوچه اي يا گذر خياباني}

^{در اين ازدحام ناموزون}

^{وزن و قافيه زندگي از دست ما گريخته ست}

^{و در گريز است اين سان}

^{خوشبختي}

^{نگاه ها را گره بزن}

^{بيني كه بخت با توست}

^{فصل فصل در گذر است}

^{از روزنه ي بي روز زمان}

^{از پس شبي دراز}

^{تا صبح فرا رسد}

^{و آفتاب شرقي بدمد}

^{از کدامین فراسو به چشمان تو بنگرم}

^{از پس پرده ای که بر پندار افکنده ام}

^{تو در برابر من ایستاده ای و من}

^{مرور تلخ بی تو بودن را مدام به تکرار نشسته ام}

^{تو غایب نیستی}

^هستی

^{و من گسسته و گم در بیابان خویشتنم}

^{دریاب مرا}

^{در این تلاطم بی حرکت امواج}

^{تا با پرتوهای پر فروز تو فرو شویم از خویش}

^{دنیا را}

^{چرا باران ببارد !؟}

^{وقتي من از خودم دورم}

^{و از درياي لطف تو}

^{بيابان تا بيابان رانده و مهجور و ناجورم}

^خدایا

^{کنار پنجره ی صبح}

^{تو را دعوت میکنم به دیدن آفتاب}

^{بر دشت مهربان رحمان}

^{آنجا که باران نخورده ست دیری}

^{و زمین تشنه تر از ساکنان زمین است}

^{کوله بار سفر برگیر تا به دیدار خدا برویم}

^{سکٌان از دکٌان دجٌال بازپس گیریم}

^{ناخدایمان باید}

^...

<sup>زمستان

بيدارباش من و توست

در انحناي دوزخ و بهشت

كه از دل و ديده ساخته ايم

براي هم

ببينم تو دوزخ ميسازي براي من

يا بهشت

؟</sup>

<sup>صادقانه ميگويم

ساده و بي پيرايه

از زمستان تو

و خودم

كه بي كرسي و لحاف

ديگر از پشت پنجره لاف نميزند

يقه مان را ميچسبد

دست در دست من ميگذاري</sup>

^{به مهر}

^؟

^{چه غریبانه سرزمینی}

^{که رسولان حقیقت ، آدم تا به خاتم}

^{اندوهبار از آن گذشتند و گریستند}

^{چه غریبانه روزی}

^{که آب و خاک}

^{در رقص تیغ و خون}

^{سر از شرم فرو انداختند}

^{و چشمان خون پالای آسمان سر به نفرین برداشتند}

^{چه غریبانه نوایی}

^{که بر نی و در نینوا}

^{نامه ای به تمام تاریخ نوشته ست}

^{کجاییم من و تو}

^{در گستره ی کدامین تکرار}

^{که «ما اکثر العِبَرُ و اقلّ الاِعتبار»*}

^{* «چه بسیارند عبرتها و چه اندک اند عبرت پذیران» مولا علی (ع)}

^{من از انتهاي كوچه ي بن بست}

^{آسمان را ديدم}

^{وقتي فرو در سايه ي ارتفاع ديوار به دنبال نگاهي بودم}

^{رو در روي آسمان}

^{لبخند را چيدم}

^{من در زمين غربت ديرينه اي دارم}

^{از آن گاه كه نمي دانم به گندمي يا سيبي فرو هِشته شدم}

^{من اما اگر چه از خاك بودم}

^{جانم از نفسي سرشار بود}

^{ولي باز به خاك آغشته شدم}

باز امروز این شعر قدیمی ام به دل مرور شد :

^{نمی دانی دلم زخم چه سنگی است}

^{سپیدی بین دنیای دو رنگی است}

^{خدا هم امتحانی سخت دارد}

^{و هر جا پیش پایم مار زنگی است}

^{زندگي از تو آغاز ميشود}

^{از بركت نگاهت}

^{بر ركعت بي ترديد}

^{سپيده را بهانه باش}

^{نه به بهانه ي سپيده}

^{لایه لایه ذهنمان}

^{وقتی در ولوله عقربها ورق ورق می افتد}

^{و عرق خستگی}

^{دیگر از عروقمان سرازیر میشود}

^{چه رقت بار است}

^{قر دادن در ساعتهای بی عقربه}

^{که در قاب قرنیه کسی جای گیری}

^{بر پهن دشت ِ بي برگ و بر  ِ وهم انگيز}

^{گذر هر روزه}

^{زراعت در شوره زار است}

^{شرك آلوده ي لوده هاي خياباني}

^{ولوله مي كنند و آواز سر ميدهند}

^{به كوك دستان كپك زده اي از آن طرف آب}

^{چون عروسكاني بي كون و مكان}

^{من از اين در رنج مدامم}

^{رج می زند}

^{مداد به رنگ بهار مهر}

^{روزگار با تو بودنم را}

^{دل من به نگاه تو تکیه می کند}

^{و نگاهم بر دل تو}

^{تکیه گاه تک ِ دل تکیده ی من !}